Po raz pierwszy tego terminu użyła w latach dwudziestych MARTHA GRAHAM, której zawdzięczamy określenie zasad dotyczących zarówno techniki, jak i filozofii i estetyki modern dance. Negując sztuczną i wyidealizowaną formę baletu klasycznego Martha Graham zaproponowała taniec, który odwołuje się do rzeczywistych zdarzeń i przeżyć współczesnego człowieka.

    Podstawą modern jest effort (wysiłek pojmowany jako źródło ruchu) i współdziałanie dwu naprzemiennych czynników: contraction (skurczenie, sprężenie) i release (wydłużenie) ruchu. Stanowiąc bazę – alfabet dla wszystkich tancerzy współczesnych – modern pozostaje techniką otwartą, uzupełnianą o nowe elementy charakterystyczne dla doświadczeń i stylu poszczególnych twórców: np. Cunninghama, Hortona, Limona, a także stylu danego pedagoga prowadzącego